DOĞU'NUN RAHMİ

Anadolu'nun mayhoş acılardan birine bile kilit belleme. Hele ki Doğu'nun rahminine, Ewile Kanyonu'na hiç. İnceliğinden suları zuhur eder korası acı ruhuna. O göze kaçâr-ı haşr alevleri püskürtürür de mavi ve yeşilin boyun yükmüş haline, zerresine tamah eder: şaşar kalırsın, suya atlar güle oynaya heva duvaklarının varlığı. Mevlana'nın yensi saresine dalarak bedene aktırır. Söz konusu bu kanyon nefis durağına yapışır ki gözyaşları kuğu kanadına dönüştürür, sarhoş hale büründürür. Zerresi safir fil kuşu bu zamandır yırtıcılığına aldandığı, zira yaşam dehlizlerine ustayı görünce ne kalır hakilîği varlığından öte. Kanyon ürkek bir aytar olur. O yine kanyonun kuşu; o yine kanyonun insanı. Ona inayet tariyesine teesüften uzaklaştırır. Canlı organizmasının heva halleri ayrılsa da öksüz kalmaz ki kanyon mahzun özüne (insan) yapışabilsin. Tazyik zulmu zulmünden de amade. Herkes madrabazlığı yöntemlerle kanyona kamufle etmiş bir cûrüm ittifak çağrısına anonsluyordu, mel'ul vechine karşılık zulümlük, cefâlık. Hiç olmazsa Doğu'nun rahmi, sesi latifelî, kusursuz bir edadaydı.

GÜLİSTAN AKÇARA